Ir-rivoluzzjoni ta’ Frar tal-1917, li neħħiet il-monarkija, għaqqdet l-oppożizzjoni anti-tsarista mil-liberali għas-soċjalisti, u ħadet l-ideali tar-Rivoluzzjoni Franċiża tal-1789. Matul l-1917, id-dikjarazzjonijiet saru aktar radikali, u l-ideat ta’ repubblika demokratika ġew sostitwiti b’sejħiet għal tmexxija diretta mis-Sovjetiċi — permezz tal-kunsilli tad-Deputati ta’ Workmen u tas-Suldati.
Fl-aħħar nett, fis-7 ta’ Novembru 1917 (jew fil-25 ta’ Ottubru 1917 skont il-kalendarju ta’ Julian li dak iż-żmien kien jintuża fir-Russja) il-Bolsheviks, li oriġinarjament kienu membri u sostenituri tal-fazzjoni radikali fi ħdan il-Partit Industrijali Soċjali Demokratiku Russu, ħa f’idejh il-kontroll f’Petrograd u waqqa’ l-Gvern Proviżorju Russu li kien fil-poter wara l-abdikazzjoni ta’ Tsar Nicholas II iżda li kien ineffettiv. Ġie stabbilit il-Kunsill tal-Kummissjoni tal-Poplu tar-Repubblika Soċjalista Federattiva Russa li għadha kif ġiet ipproklamata.
Ir-rivoluzzjoni ta’ Ottubru tal-1917 kellha impatt kbir fuq l-istorja Russa, Ewropea u dinjija matul is-seklu 20. Dan wassal għall-istabbiliment ta’ sistema Komunista, li għal għexieren ta’ snin kienet meqjusa minn ħafna Ewropej bħala alternattiva għall-faxxiżmu, iżda wkoll għad-demokrazija parlamentari u l-ekonomija tas-suq liberali.
Il-komunisti (il-Bolxevisti jew il-Ħomor) u l-avversarji tagħhom, il-Bojod, it-tnejn użaw it-terrur bħala strument tal-gwerra. Lejn tmiem l-1918, il-Kunsill Bolxevista tal-Kummissarji tal-Poplu ħareġ digriet, intitolat “Dwar it-Terrur l-Aħmar”, li ppermetta l-eżekuzzjoni tal-membri tal-Armata l-Bajda u l-qfil tal- “għedewwa ta’ klassi” f’kampijiet ta’ konċentrament.
It-trijonf tal-Komuniżmu fir-Russja qajjem biżgħat u tamiet madwar l-Ewropa li r-rivoluzzjoni Soċjalista setgħet tmur lil hinn mill-fruntieri tar-Russja. Dan ma kienx, iżda seħħew diversi taqlib komunista madwar il-kontinent, xi drabi b’appoġġ Sovjetiku dirett, bħal fil-Finlandja u l-Latvja. Numri kbar ta’ nies jinqatlu fil-gwerer ċivili kkaġunati minn dawn ir-rewwixti. Ir-rivoluzzjoni Komunista, madankollu, ma kisbitx suċċess lil hinn minn dik li kellha ssir l-Unjoni Sovjetika fl-1922.
L-ideoloġija Marxista ntużat biex jiġi leġittimizzat ir-reġim fl-Unjoni Sovjetika, li kkawża miljuni ta’ mwiet. Fl-isforz biex jinħoloq “Man Sovjetiku Ġdid” dan ċaħħad lin-nies minn libertajiet u drittijiet bażiċi, u intervjena fil-privatezza proprja tagħhom. Vladimir Ilyich Ulyanov, magħruf bħala “Lenin” (1870–1924) kien il-figura ewlenija tar-Rivoluzzjoni ta’ Ottubru fl-1917, li rriżultat fl-istabbiliment ta’ stat b’partit wieħed bi rwol ewlieni għall-Partit Bolshevik. Wara mewtu fl-1924, Lenin sar suġġett ta’ kult ta’ personalità fl-Unjoni Sovjetika, u Marxism-Leniniżmu sar id-duttrina uffiċjali tar-reġim totalitarju.
Wara ż-żieda fil-poter ta’ Stalin, fl-aħħar tas-snin 1920 is-sistema saret saħansitra aktar ripressiva minn qabel. Sal-mewt ta’ Stalin fl-1953, miljuni ta’ persuni fl-USSR intbagħtu fil-kampijiet tal-Gulag, sfaw vittmi ta’ deportazzjoni tal-massa u karestija kkawżati minn koltivizzazzjoni furzata, jew saru soġġetti għal forom oħra ta’ persekuzzjoni. F’termini ġeopolitiċi r-riżultat tar-Rivoluzzjoni Russa kien iż-żieda tal-USSR bħala superpotenza totalitarja li tikkompeti mal-Istati Uniti għas-supremazija dinjija.
