Δημιουργικότητα

Άλογο σε γυάλινο ύαλο, με διακοσμητικά στοιχεία που έχουν νηματοποιηθεί και υποστεί κατεργασία με τσιμπούρες. Ένα κομμάτι που δημιουργήθηκε από έναν υαλουργό κατά τη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου του.

Ο εν λόγω γυάλινος ίππος αποτελεί κληρονομιά της βιομηχανίας ακατέργαστης υάλου της Λιέγης, η οποία είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για την εμπειρογνωμοσύνη της.

Άγνωστη.

Κατά τη διακοπή μεταξύ της παραγωγής παραγγελιών, οι γυάλινοι φυσητήρες θα λειτουργούσαν με θραύσματα από γυαλί pate de verre. Αντί να τα πετάξουν, χρησιμοποίησαν τη φαντασία τους για να δημιουργήσουν γυάλινα αντικείμενα γνωστά ως «bousillé», όπως αυτό το άλογο.

Υλικό

Πολυχρωματισμένο γυάλινο γυαλί και διαυγές νηματοποιημένο γυαλί

Διάσταση

15 × 6 × 20 cm

Αριθμός απογραφής

5052740

Δικαιώματα δημιουργού

Επαρχία Λιέγης — Μουσείο της Βαλονίας

Κατάσταση

Σε αποθεματοποίηση

Πίστωση εικόνας

Επαρχία Λιέγης — Μουσείο της Βαλονίας

Ο Mister Guttalin είναι μια φιγούρα την οποία ο Ettore Guatelli κατασκευάζει ο ίδιος με την ανακύκλωση ενός χρησιμοποιημένου σωλήνα κρέμας υποδημάτων. Απεικονίζει τον τρόπο με τον οποίο κάτι μπορεί να σφυρηλατηθεί από τίποτα. Ένα μικρό προσωπικό «έργο τέχνης», όπως αυτό, μπορεί να αποκαταστήσει στα χέρια του δημιουργού του τη χαρά να κατασκευάσει πράγματα — ακριβώς όπως τα παιδιά που πήγαιναν όταν θα μόνωσαν τα αυτοσχέδια παιχνίδια, επιστρέφουν όταν ο ιμάντας προσφέρει ατελείωτες δυνατότητες και θα μπορούσαν να γίνουν όποια και αν είναι η φαντασία τους. Ο Guatelli μάς λέει ότι σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται η διασκέδαση: αντλώντας έμπνευση από τα «απορρίμματα» και ανακαλύπτοντας εκ νέου τη χαρά της εφεύρεσης.

Μέσα από τα αντικείμενα που συνέλεξε για το μουσείο του, ο Ettore Guatelli, μουσειοδόγραφος και καθηγητής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, σχεδίασε μια εκπαιδευτική φιλοσοφία που βασίζεται στην άμεση παρατήρηση των πραγμάτων — μια φιλοσοφία που θα μπορούσε να σημαίνει «εκπαίδευση βάσει αντικειμένου». Στα μαθήματα του σε δημοτικά σχολεία στο Ozzano Taro ή στις πολυάριθμες συνεδριακές συνομιλίες που έδωσε, ο Guatelli — χωρίς να το συνειδητοποιήσει — θα υιοθετούσε μια προσέγγιση παρόμοια με τη σύγχρονη μέθοδο που συνδέεται με την παιδαγωγική των Bruno Munari και Maria Montessori, τοποθετώντας αντικείμενα στο επίκεντρο του αφηγήματος του, χρησιμοποιώντας τα ως παραδείγματα για να καταδείξουν την αξία και τη σημασία των ιστοριών που έθιξε.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Ettore Guatelli δυστυχώς ασθενήθηκε και χρειάστηκε να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία που τον περιόρισε στο υπνοδωματείο του για μια περίοδο ανάρρωσης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, διαμορφώθηκαν δημιουργίες όπως ο Mister Guttalin, μαζί με όλα τα φιγούρα που παρασκευάζει από το είδος και τους βομβούς που βρίσκονται στη φύση ή γύρω από το σπίτι, όπως κλαδιά, πυρήνες καρυδιών, οστά, χαλίκια ή πώματα από φελλό. Ο Guatelli γεμίζει ολόκληρα συρματόσχοινα, κουτιά και περιέκτες με αυτά τα μικρά εξαρτήματα και, κομμένα με κομμάτι, τα χέρια του έφεραν στη ζωή τη μάζα των μικροτεχνών που μπορούν πλέον να βρεθούν στην οθόνη του παιχνιδιού.

Τα χειροποίητα φιγούρα του Guatelli (συμπεριλαμβανομένου του Mister Guttalin) εκτίθενται στην αίθουσα παιχνιδιού, όπου είναι διατεταγμένα και το ένα δίπλα στο άλλο σε ράφια στο δεξιό τοίχωμα. Η αίθουσα παιχνιδιού αποτελεί ιδιαίτερο μέρος του μουσείου, πιθανότατα επειδή το δωμάτιο αυτό είναι αυτό που αφηγείται την ιστορία της ερευνητικής μεθόδου του Guatelli, όπου οι επισκέπτες βλέπουν με τα δικά τους μάτια μόνο αυτό που ο Guatelli επεδίωκε να κάνει: για τη συλλογή αντικειμένων από καιρό που περνάει έως το απώτερο μέλλον. Εδώ δεν βρισκόμαστε μόνο φιγούρα, αλλά και άλλα παιχνίδια — μύλοι από κελύφη καρυδιών, τροχοφόρα φορεία, καρουζέλια και μικρά αεροπλάνα — τα οποία κατασκευάζονται από παιδιά που βλέπουν ένα απλό συρματόσχοινο και φανταστείτε έναν κόσμο.

Υλικό

Αναβάθμιση σωλήνα κρέμας υποδημάτων

Διάσταση

Cm: Πλάτος 5 — ύψος 6 — διάμετρος βάσης 4

Δικαιώματα δημιουργού

@Ettore ίδρυμα Μουσείου Guatelli

Κατάσταση

Σε οθόνη

Πίστωση εικόνας

Mauro Davoli

Στη διεπαφή μεταξύ του χώρου, του ίδιου και του ελαστικού, δημιουργείται αισθητική εμπειρία. Η έκφραση της γνώμης αποτελεί ζήτημα αντίληψης, και μάλιστα γεύσης. Η πρώτη είναι το αντικείμενο της θεωρίας, η δεύτερη είναι κάτι στο οποίο συμμετέχουμε καθημερινά — είτε μας αρέσει είτε αντιμέτωποι με κάτι. Μια κλίνη ροής που κατασκευάζεται από ελαστικό σε κήπο μπορεί να θεωρηθεί ως ανεξάρτητη προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος των προβληματικών τεχνολογικών αποβλήτων, ενώ σε ένα μουσείο προκαλεί συζήτηση σχετικά με τη δημιουργία της συλλογής ή την ανεπιθύμητη πολιτιστική κληρονομιά. Παρά το γεγονός ότι είναι δυνατή η ανακύκλωση, είναι ευκολότερο να πετάξετε ένα ελαστικό σε τάφρο κατά μήκος του δρόμου για να αναπτυχθεί εκεί με τους άλλους καρπούς του πολιτισμού: ψυγεία, φιάλες PET και πλαστικές σακούλες. Αυτό είναι ενδεικτικό της παγιωμένης αντικειμενικής και προσανατολισμένης στις υπηρεσίες προσέγγισης της φύσης, καθώς και της διανοητικής μας χαλαζίας που μας απαλλάσσει από τη σχέση μας με το διάστημα. Η ροή του ολισθητήρα μας δίνει επίσης την ευκαιρία να σκεφτούμε τι αξίζει να συγκεντρώσουμε και πώς μιλάμε γι’ αυτό;

Τα ελαστικά επίσωτρα που θάβονται στο έδαφος ως περίφραξη ή με τη μορφή κρεβατιού, κλίνης σκύλων, κούνιας ή αμδαλίου είναι ορατά στις τέσσερις γωνίες του κόσμου. Οι τρόποι επαναχρησιμοποίησης είναι αναριθμητοί και η δημιουργικότητα των χρηστών είναι απεριόριστη. Το αντικείμενο του ελαστικού μας συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία και την περιήγηση του διαστήματος και, ως εκ τούτου, εγείρει ερωτήματα σχετικά με: τα όρια του ιδιωτικού και του κοινού, του υποβαθμισμένου και του κοινού, του αντικειμένου και του μη αντικειμένου, αυτό που μπορεί να παραβλεφθεί και εκείνο που είναι εμφανές, καθώς και η διάκριση μεταξύ ανθρώπου και φύσης.

Τα εθνογραφικά μουσεία στην Πολωνία αναζητούν ταυτότητα. Το έχουν χάσει με τη διάβρωση του αγροτικού και λαϊκού πλαισίου. Μια κλίνη ροής που κατασκευάζεται από ελαστικά που λαμβάνονται σε εκκλησιαστική έκθεση σε μικρό χωριό μπορεί να ερμηνευθεί με διάφορους τρόπους: ως έκφραση περιβαλλοντικής συνείδησης και σκέψης, η οποία δεν ήταν χαρακτηριστική του απλού τρόπου σκέψης· αλλά και ως συμβολή στη συζήτηση σχετικά με το ποια είναι η κληρονομιά·

Η βασική διάσταση που συνδέει το αντικείμενο με την ευρύτερη έννοια των αποβλήτων στην προκειμένη περίπτωση είναι η επαναχρησιμοποίηση και η ανακύκλωση — επαναχρησιμοποίηση και παροχή νέας λειτουργίας σε ήδη υφιστάμενα αντικείμενα. Ως τοπογραφικό και αισθητικό στοιχείο, μας φέρνει στη σφαίρα του να βιώσουμε τον κόσμο και να συζητήσουμε τις αξίες που οργανώνουν τις εμπειρίες μας. Μπορούν τα απορρίμματα να έχουν μη οικονομική αξία;

Υλικό

Βαφή, κοπή, κόλληση, ελαστικό αυτοκινήτου

Διάσταση

Ύψος 65 cm· Μήκος 80 cm· Βάθος περίπου 30 cm

Αριθμός απογραφής

ΠΜΕ 58041

Δικαιώματα δημιουργού

ΠΜΕ/ΝΕΜ

Κατάσταση

Σε οθόνη

Πίστωση εικόνας

Φωτογραφία του Edward Koprowski

Το αυστριακό Museum of Folk Life and Folk Art απέκτησε το έργο στα μέσα του 2022. Η καλλιτέχνιδα της Βιέννης Sabine Wiedenhofer σχεδίασε και δημιούργησε το έργο αυτό το 2021 από τα υπολείμματα αντικειμένων (γράμματα, κεριά, παιχνίδια κ.λπ.) που τοποθετήθηκαν αυθόρμητα στη μνήμη της τρομοκρατικής επίθεσης της 2 Νοεμβρίου στην περιφέρεια 1 της Βιέννης. Την εποχή της ισλαμιστικής επίθεσης, η καλλιτέχνιδα βρισκόταν στους δρόμους όπου έλαβε χώρα η επίθεση και πήρε καταφύγιο με την οικογένειά της σε καφετέριο για να ξεφύγει από την πυρκαγιά της τρομοκρατίας. Τις ημέρες που ακολούθησαν επισκέφθηκε επανειλημμένα τους χώρους της επίθεσης και είδε πώς τα αντικείμενα που τοποθετήθηκαν στη μνήμη των θυμάτων συνέχισαν να αυξάνονται. Θεωρεί ότι τα αντικείμενα αυτά πρέπει να μετατραπούν σε μόνιμα έργα τέχνης.

Η ισλαμιστική τρομοκρατική επίθεση στο κομβικό κέντρο της Βιέννης στις 2 Νοεμβρίου 2020 — την παραμονή της έναρξης ενός νέου περιορισμού της κυκλοφορίας λόγω της νόσου COVID-19 — προκάλεσε τεράστιο κλυδωνισμό, οι επιπτώσεις του οποίου εξακολουθούν να γίνονται αισθητές σήμερα. Οι κάτοικοι της αυστριακής πρωτεύουσας επηρεάστηκαν σε προσωπικό και συναισθηματικό επίπεδο, όπως και ο υπόλοιπος αυστριακός πληθυσμός. Πολλοί γνώριζαν ή γνωρίζουν άτομα που βρίσκονταν στις τοποθεσίες της τρομοκρατικής επίθεσης. Το αντικείμενο αυτό συγκεντρώνει την εμπειρία της επίθεσης, τον άμεσο απόηχο και τις ατομικές και συλλογικές μνήμες της εκδήλωσης και τις μνήμες της χώρας στο σύνολό της, καθώς και τους μηχανισμούς αντιμετώπισης που έχουν αναπτυχθεί, με τους μηχανισμούς αντιμετώπισης άλλων περιοχών στην Ευρώπη και πέραν αυτής που έχουν πληγεί από ισλαμιστική τρομοκρατία τα τελευταία χρόνια.

Τα αντικείμενα είναι άτυπα για το αυστριακό Museum of Folk Life and Folk Art. Τα έργα τέχνης δωρίστηκαν στο μουσείο από την καλλιτέχνη και τη γκαλερί που εξέθεσε τα έργα της. Οι συλλογές του αυστριακού Museum of Folk Life and Folk Art περιέχουν κυρίως αντικείμενα που συνδέονται με τον καθημερινό πολιτισμό και/ή τη λαϊκή τέχνη και περιλαμβάνουν ορισμένα σύγχρονα έργα τέχνης. Λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαίτερη σημασία της επίθεσης όσον αφορά την πολιτιστική και συλλογική μνήμη της Βιέννης και της Αυστρίας στο σύνολό της, το αυστριακό μουσείο Folk Life και Folk Art αποφάσισε να ενσωματώσει τα αντικείμενα αυτά στις συλλογές και να τα διατηρήσει στη Βιέννη ως πόρους για περαιτέρω μελέτες.

Η τρομοκρατική επίθεση και οι αυθόρμητες πράξεις μνήμης στη Βιέννη, όπως η επίσκεψη στους χώρους των επιθέσεων, η τοποθέτηση γραμμάτων, κεριών, παιχνιδιών κενού και παρόμοιων, έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους. Η καταστροφή αυτών των αντικειμένων μνήμης θα είχε γίνει αντιληπτή ως ένδειξη αδιαφορίας και βεβήλωσης όχι μόνο από τον καλλιτέχνη, αλλά και από τη δημοτική υπηρεσία για τη διαχείριση των αποβλήτων. Τέθηκε το ερώτημα σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης αυτών των ειδικών υλικών αντικειμένων μνήμης, για τα οποία δεν υπήρχε (μόνιμη) θέση στον δημόσιο χώρο, ούτε μπορούσαν να υπάρχουν, και τα οποία, ως εκ τούτου, έπρεπε να «διατεθούν». Αν και αρχικά αφαιρέθηκαν και αντιμετωπίστηκαν ως «απόβλητα» από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες, οι τελευταίες επικοινώνησαν στη συνέχεια με τον καλλιτέχνη όσον αφορά την υλικοτεχνική υποστήριξη για την αντιμετώπιση των εν λόγω αντικειμένων. Η μεταφορά των αντικειμένων αυτών στο αυστριακό μουσείο της φυλής του Folk and Folk Art παρείχε ένα θεσμικό και μουσειακό πλαίσιο για αυτή την έκφραση μνήμης και για τη διαδικασία αντιμετώπισης και αντιμετώπισης της επίθεσης.

Υλικό

Γυαλί, αλουμίνιο

Διάσταση

Γυαλί: 26x26· Αλουμίνιο: 37x37

Αριθμός απογραφής

ÖMV/89.815/01,02

Δικαιώματα δημιουργού

© Volkskundemuseum Wien

Κατάσταση

Σε αποθεματοποίηση

Πίστωση εικόνας

© Christa Knott, Volkskundemuseum Wien © Claudia Peschel-Wacha, Volkskundemuseum Wien

Το αντικείμενο είναι ένα μακριά μαντηλάκι για άνδρες, το οποίο διακοσμήθηκε με διαφορετικά λογότυπα και εμπορικά σήματα, το οποίο φοράθηκε στην πανεπιστημιακή πόλη Tartu από τον ποιητή και τον συγγραφέα Karl Martin Sinijärv, ο οποίος αργότερα έγινε πρόεδρος της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων.

Ο poet Karl Martin Sinijärv δεν μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς πώς πήρε αυτό το μπλουζάκι: «Πρέπει να ήταν ένα από αυτά τα σχεδόν μαύρα πουκάμισα από το εργοστάσιο πουκάμισων Sangar, το οποίο πωλήθηκε με την ονομασία Casual Glam. Σε κάποια στιγμή της δεκαετίας του’ 1990, ενώ πετύξα ένα άλλο ρουχισμό, αισθάνομαι μια τυφλή ενοχή και σκέφτομαι τουλάχιστον να κόψω το όμορφο σήμα. Την εποχή εκείνη, είχε την αίσθηση να κάνει κάτι ήπιας. Στη συνέχεια όμως τελείωσα να αφαιρέσω τις ετικέτες από διάφορα άλλα ενδύματα και η ιδέα να τις ρίξει σε αυτό το μαύρο μπλουζάκι με το ύφος των διακριτικών. Στόχος ήταν η εξύμνηση και η ανάδειξη της λατρείας της δεκαετίας του 1990 και της επιθυμίας για μια νέα ηλικία. Η Urve συνέχισε να ρίχνει τις ετικέτες στο πουκάμισο, οδηγώντας σε σημαντική συλλογή με την πάροδο των ετών. Το πουκάμισο οδήγησε μάλιστα στον επαναπροσδιορισμό μιας σύγχρονης επιστήμης: «Αν μια ετικέτα δηλώνει ένα πράγμα και το πράγμα δηλώνει την ετικέτα, αλλά το πράγμα που δηλώνει η ετικέτα είναι, στην πραγματικότητα, εντελώς διαφορετικό πράγμα το οποίο με τη σειρά του έχει τη δική του ετικέτα και όλα είναι τόσο ανάμεικτα όσο και ένα μπλούζο που είναι ανάγλυφο, τότε αυτό είναι αυτό που ονομάζουμε σημασιολογία.» Πολύ χαρακτηριστικό της πανεπιστημιακής πόλης Tartu. Σε κάποια στιγμή, ο κόσμος άλλαξε και η διακόσμηση του πουκάμισου τελειώνει. Παρέμεινε στο ερμάριο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μέχρι τη δεκαετία του 1990 είχε γίνει μέρος της ιστορίας και ο γιος μου έπρεπε να βρει ορισμένα ρούχα για ένα κόμμα 1990 τύπων στο σχολείο. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το μπλουζάκι βρήκε μια νέα μίσθωση ζωής κάτω από τον ήλιο, η οποία ελπίζεται ότι μπορεί να συνεχιστεί σε αυτό το μουσείο.» Αυτοί με έντονο ενδιαφέρον για την ιστορία της μόδας θα είναι σε θέση να αναγνωρίσουν ορισμένα από τα σήματα της δεκαετίας του’ 1990, τα οποία έχουν πλέον εισέλθει στο κάδο ανακύκλωσης της ιστορίας.

Οι οπτικές απεικονίσεις πολύ διαφορετικών εμπορικών σημάτων αποτελούν μια ενδιαφέρουσα ιστορία σχετικά με την πρόσφατη ιστορία των αλλαγών στην ευρωπαϊκή κλωστοϋφαντουργία· σχετικά με τις εμπορικές επωνυμίες που ήταν δημοφιλείς στους νέους· ποια σχέδια ή υποδείγματα χρησιμοποίησαν οι σχεδιαστές· και τον λόγο για τον οποίο ορισμένα από τα εμπορικά σήματα έχουν εξαφανιστεί από την παγκόσμια αγορά τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Ευρώπη λόγω του περιβαλλοντικού τους αποτυπώματος· παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο ανδρικό πουκάμισο κατασκευαζόταν από υλικό ποιότητας στην Εσθονία.

Κάθε χρόνο, σε συνεργασία με σχολεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα, το Εθνικό Μουσείο της Εσθονίας διοργανώνει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Time Travels» (Ajarännakud)και αυτό το μπλουζάκι έδωσε σε έναν μαθητή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Τάλιν την ευκαιρία να βιώσει τη ζωή του τη δεκαετία του 1990, την περίοδο μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Εσθονίας (κοινωνία σε μεταβατικό στάδιο, έναρξη ιδιωτικών επιχειρήσεων, νέες τάσεις της μόδας κ.λπ.). Το πουκάμισο ως αντικείμενο έχει δοθεί στο Εθνικό Μουσείο της Εσθονίας και θα ενισχύσει τη μόνιμη έκθεση Encounters του Μουσείου.

Σε κάποια στιγμή, ο κόσμος άλλαξε και η διακόσμηση του πουκάμισου τελειώνει. Το πουκάμισο είχε παραμείνει στο στρατόπεδο των γονέων για μεγάλο χρονικό διάστημα, έως ότου η νοσταλγία για την πρόσφατη ιστορία έκανε ξανά δημοφιλή τη δεκαετία του 1990 και αυτό το ένδυμα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε ένα κόμμα της δεκαετίας του 1990.

Όσοι ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την ιστορία της μόδας θα είναι σε θέση να αναγνωρίσουν πολλά από τα δημοφιλή εμπορικά σήματα πριν από μερικές δεκαετίες που έχουν πλέον εισέλθει στο κάδο ανακύκλωσης της ιστορίας.

Υλικό

Βαμβάκι

Διάσταση

Ύψος × πλάτος × βάθος: 80 × 50 × 10 cm

Αριθμός απογραφής

ERM A 1066: 6

Δικαιώματα δημιουργού

Εθνικό Μουσείο Εσθονίας

Κατάσταση

Αποθήκευση/συλλογές κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων

Πίστωση εικόνας

Εθνικό Μουσείο Εσθονίας

Το τέχνασμα αυτό κατασκευάστηκε πιθανότατα σε ένα από τα εργοστάσια υαλουργίας της Ρουμανίας, πολλά από τα οποία βρίσκονται στην Τρανσυλβανία, ενώ δύο από τα δημοφιλέστερα ήταν στην Pădurea Neagră και στο Tomești. Παρά το γεγονός ότι η υαλουργία αποτελεί επάγγελμα που απαιτεί ατομική δεξιότητα και δεξιότητα, τα αντικείμενα αυτά σπανίως υπογράφονταν από τους δημιουργούς τους, οι οποίοι κατά κανόνα ανήκαν σε συνεταιρισμούς ή εταιρείες υαλουργίας. Στο πλαίσιο του κομμουνιστικού καθεστώτος, η διαχείρισή τους γινόταν από έναν κρατικό φορέα χωρίς πρόσωπο, ο οποίος είχε οριστεί ως μοναδικός προμηθευτής και στον οποίο, ως εκ τούτου, καταλογιζόταν άμεσα το έργο των γυάλινων φυσητήρων.

Μολονότι η προέλευση του ίδιου του τεχνουργήματος είναι ασαφής, γνωρίζουμε ότι τα γυάλινα σκεύη παρασκευάζονταν στην Τρανσυλβανία από τις αρχές του 7ου αιώνα, όταν οι εργαζόμενοι μεταφέρθηκαν από την Ιταλία, και ειδικότερα από το Murano· με την πάροδο του χρόνου, προστέθηκαν σε αυτούς Γερμανοί και Σλοβάκοι εργαζόμενοι. Αργότερα, τα γυάλινα έργα Pădurea Neagră και Tomești άνοιξαν στην Τρανσυλβανία. Από τα μέσα της κομμουνιστικής εποχής, τα γυάλινα ψάρια θα είχαν εμφανιστεί στα περισσότερα νοικοκυριά στη Ρουμανία. Η εικόνα που εξακολουθεί να υπάρχει στην εθνική μυθολογία είναι εκείνη των ψαριών που κάθονται δίπλα σε σκουπίδια ως διακοσμητικά σε καθοδικές λυχνίες TV. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι περίπου το 90-95 % των προϊόντων που κατασκευάστηκαν εξήχθησαν στις ΗΠΑ.

Το αντικείμενο αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης συλλογής δωρεών από τον ιδιώτη δωρητή Marius Cazan. Μετά την επανάσταση που ανέτρεψε το κομμουνιστικό καθεστώς το 1989, το νέο Μουσείο του Ρουμάνου Αγροτικού ανακοίνωσε ότι δέχεται τεχνουργήματα από το ευρύ κοινό για να συμπεριληφθούν στις εκθέσεις και τα αρχεία του, υπογραμμίζοντας έτσι τον ρόλο του στην ανάδειξη της καθημερινής ιστορίας και του πρόσφατου παρελθόντος της Ρουμανίας. Πολλά από αυτά τα ψάρια περιήλθαν στην κατοχή του μουσείου για χρήση σε εκθέσεις όπως οι Cei din lume fără nume (2012) και Muzeu3017 (2017).

Το τέχνασμα αποτελεί κοινό αντικείμενο το οποίο μόλις πρόσφατα συμφωνήθηκε από τα μουσεία να είναι σημαντικό υπό το πρίσμα ιστορικών γεγονότων ή πολιτισμού υψηλού επιπέδου. Αυτό καθαυτό δεν είναι προϊόν μαζικής παραγωγής, δεδομένου ότι για την παρασκευή του απαιτούνταν οι δεξιότητες ενός βιοτέχνη. Είναι κάτι περισσότερο από ένα οικιακό είδος, καθώς αντικατοπτρίζει τον τρόπο ζωής του ιδιοκτήτη και αντικατοπτρίζει ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών συμπεριφορών. Περικλείει τη φυσιολογική ζωή μακριά από το καθεστώς, αλλά δείχνει επίσης πώς τα συνήθη αντικείμενα θα μπορούσαν να συμβάλουν στη νομιμοποίηση της εξουσίας μετατρέποντας σε εικονίδια για το καθεστώς. Στο πλαίσιο του κομμουνισμού, οι διακοσμήσεις καθιστούν την πολυτέλεια δημοκρατική και προσβάσιμη, προσφέροντας την ευκαιρία να μετατραπεί ένα σπίτι σε σπίτι· σήμερα, τα αντικείμενα αυτά γίνονται συχνά αντιληπτά ως kitsch.

Υλικό

Εργασίες εμφύσησης γυαλιού

Διάσταση

30.5 X 10 x 6 cm (L x W x H)

Αριθμός απογραφής

C.Ob-0048

Δικαιώματα δημιουργού

Εθνικό Μουσείο Ρουμάνων αγροτών

Κατάσταση

Σε αποθεματοποίηση

Vladimir Bulza/δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας NMPR

Πίστωση εικόνας