Μείωση των αποβλήτων

Στην πόλη Žalec βρίσκεται ένα 130χρονο σπίτι που χρήζει ανακαίνισης, το οποίο άλλαξε ιδιοκτήτες πριν από μερικά χρόνια. Αγοράστηκε από τον Andrej Fideršek, ο οποίος ξεκίνησε την ανακαίνιση με σκοπό τη δημιουργία ενός «σπιτιού μηδενικών αποβλήτων». Επιθυμεί να επαναχρησιμοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερα υφιστάμενα υλικά και να απορρίψει όσο το δυνατόν λιγότερο, με στόχο τη μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, δεδομένου ότι η κατασκευή αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιβαρύνσεις για το περιβάλλον. Το σχέδιο ανακαίνισης με όραμα για πιο βιώσιμη διαβίωση κέρδισε βραβείο από το Νέο Ευρωπαϊκό Μπάουχαους.

Η μονάδα Dăbuleni άνοιξε τη δεκαετία του 1970 για την παραγωγή αγωγών για το σύστημα άρδευσης Sadova-Corabia κατά την περίοδο του κρατικού σοσιαλισμού. Ήταν ένα από τα πιο σύγχρονα ρουμανικά εργοστάσια, χρησιμοποιώντας βρετανική τεχνολογία και εμπειρογνωμοσύνη για σχεδόν 10 χρόνια. Η μονάδα έκλεισε τη δεκαετία του 1990, καθώς τα συστήματα άρδευσης έπαυσαν να χρησιμοποιούνται.

Το ion Giugal εργάστηκε ως συγκολλητής από το 1972 και μετά την επανάσταση του 1989. Το πλεόνασμα ή το σκραπ μετάλλου ή καουτσούκ που προέρχεται από την κατασκευή σωλήνων πωλήθηκε στους εργαζομένους και ορισμένα από τα αντικείμενα που κατασκευάστηκαν από το υλικό αυτό εξακολουθούν να βρίσκονται σε κατάσταση εργασίας στην αυλή του.

Τα «μηδενικά απόβλητα» και τα «λιγότερα απόβλητα» είναι εξαιρετικά σημαντικές έννοιες σε μια περίοδο περιβαλλοντικών κρίσεων. Όπως φαίνεται, πριν από πολλά χρόνια, οι κοινωνίες λειτουργούσαν ήδη σε μεγάλο βαθμό με βιώσιμο τρόπο χωρίς να παράγουν τεράστιες ποσότητες αποβλήτων και, αντί να παράγουν νέα είδη, επισκευάζουν, επισύναψαν και κατέστρεψαν παλαιά αντικείμενα, ελαχιστοποιώντας την ανάγκη παραγωγής νέων. Τα απόβλητα κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων αποτελούν τεράστιο πρόβλημα για τον πλανήτη μας. Ο αριθμός των παραγόμενων ενδυμάτων που δεν θα φοριούνται ποτέ είναι τεράστιος. Μερικές φορές αξίζει να ανατρέξετε στο παρελθόν και να εμπνευστεί από τον τρόπο με τον οποίο τα μεμονωμένα προϊόντα εκτιμήθηκαν, έλαβαν φροντίδα και επαναχρησιμοποιήθηκαν.

Ένα μουσείο προμηθεύεται, συλλέγει και συντηρεί. Η διατήρηση αυτή γίνεται ως επί το πλείστον μυστική, αλλά είναι ζωτικής σημασίας για τη μεταβίβαση αντικειμένων στις μελλοντικές γενιές, τη μελέτη και την προβολή τους στο μέλλον. Ως «προληπτική διατήρηση» νοείται ο σχεδιασμός του εκθεσιακού χώρου κατά τρόπο ώστε να αποτρέπεται εξαρχής η πρόκληση ζημίας. Σε τελική ανάλυση, η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία. Η αντιμετώπιση των αιτίων και όχι μόνο των συμπτωμάτων της βλάβης αντικειμένων προστατεύει τα αντικείμενα και τη συλλογή και, ως εκ τούτου, είναι βιώσιμη από κάθε άποψη. Η προστασία από ζημίες συνεπάγεται επίσης τη διάθεση λιγότερων πόρων και την παραγωγή λιγότερων αποβλήτων μακροπρόθεσμα.

Η παρούσα έκθεση βίντεο συνίσταται σε συνέντευξη με τη διαδημοτική εταιρεία Intradel, η οποία συλλέγει και διαχειρίζεται οικιακά απόβλητα σε 72 από τους 84 δήμους της επαρχίας της Λιέγης στο Βέλγιο. Ο διευθυντής Jean-Jacques De Paoli περιγράφει πώς εξελίχθηκε η αποστολή της Intradel από την ίδρυσή της το 1979. Σήμερα, η διαδημοτική εταιρεία στοχεύει σε «μηδενικά απόβλητα», με μια σειρά δραστηριοτήτων για τη μείωση της ποσότητας των αποβλήτων ανά κάτοικο στην επαρχία της Λιέγης. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από το Τμήμα Έρευνας του Μουσείου Ζωής της Βαλονίας στο πλαίσιο της προσωρινής του έκθεσης «Ορρό. L’expo qui fait le tri».

Ως δημοσιογράφος που τους ονομάζει, αναζητούν στοιχεία που μπορούν να τους εντοπίσουν στους παραβάτες όσον αφορά τη διαχείριση των αποβλήτων. Η Benoit VanDevelopde εξηγεί πώς είναι το έργο ενός επιθεωρητή απορριμμάτων.

Σε αυτό το βίντεο, βλέπουμε ότι όσοι ασχολούνται με τον τομέα της διαχείρισης αποβλήτων γνωρίζουν την πόλη τους ειδικότερα και την κοινωνία γενικότερα, όπως και οι σκυβολόγοι.

Αν οι καταναλωτικές μας συνήθειες — όπως η διατροφή, τα προϊόντα υγιεινής και υγειονομικής περίθαλψης — μπορούν να μιλήσουν για τον τρόπο με τον οποίο ζούμε... τότε, δεν έχουμε αυτό που πετάμε;

Μια σημαντική πρωτοβουλία δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της ειδικής έκθεσης με τίτλο «Ημερομηνία λήξης»: διαμοιρασμός τροφίμων.

Η ανταλλαγή τροφίμων είναι μια πρακτική βασισμένη στην κοινότητα, βιώσιμη και με σεβασμό, η οποία εξοικονομεί πολύτιμα τρόφιμα από το κάδο!

Η πρωτοβουλία ζητεί τον τερματισμό της νοοτροπίας απόρριψης και της περιττής συσκευασίας και αξιοποιεί τα πλεονάζοντα τρόφιμα.

Πρόκειται για συνέντευξη με τη Sabine Meunier, πρέσβειρα μηδενικών αποβλήτων στη La Louvière του Βελγίου. Μιλά για το ταξίδι της για να μηδενίσει τα απορρίμματα, από τις προσωρινές αρχές και τα πρώτα λάθη της, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται αυτόν τον νέο τρόπο ζωής με την οικογένειά της. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε από το Τμήμα Έρευνας του Μουσείου Ζωής της Βαλονίας στο πλαίσιο της προσωρινής του έκθεσης «Ορρό. L’expo qui fait le tri».

Τι γνωρίζουμε πραγματικά για τα απόβλητα που έχουν προκύψει από τον μαζικό πολλαπλασιασμό των προϊόντων μιας χρήσης εμμηνόρροιας από τη δεκαετία του 1950; Σε αυτή τη σειρά, επτά συνεντεύξεις παρέχουν πολύ διαφορετικές πληροφορίες σχετικά με το θέμα των εμμηνόρροιων αποβλήτων. Σε αυτό το επεισόδιο, ρωτάμε τη Larissa Copello από τη ΜΚΟ «Zero Waste Europe» ποια είναι τα κύρια προβλήματα με τα προϊόντα εμμηνόρροιας μιας χρήσης και πώς θα μπορούσαν να επιλυθούν. Μας λέει για τα βασικά στοιχεία του έργου της και για το «Μανιφέστο του Bloody». Επιπλέον, θέτει το ερώτημα: τι θα αλλάξει εάν οι άνδρες μπορούσαν να εμμηνόρρουναν;