Zmniejszenie ilości odpadów

W miejscowości Žalec stoi 130-letni, wymagający renowacji dom, który kilka lat temu zmienił właścicieli. Kupił go Andrej Fideršek, który podjął się renowacji z myślą o stworzeniu „domu zero waste”. Właściciel chce użyć ponownie możliwie jak najwięcej materiałów z domu, a wyrzucić możliwie jak najmniej, aby w ten sposób ograniczyć oddziaływanie na środowisko, ponieważ prace budowlane są jednym z największych obciążeń dla środowiska. Plan renowacji zawierający wizję bardziej zrównoważonego stylu życia zdobył Nagrodę Nowego Europejskiego Bauhausu.

Fabrykę Dăbuleni otwarto w latach 70., w okresie państwa socjalistycznego. Produkowano tam rurociągi do systemu irygacyjnego Sadova-Corabia. Była to jedna z najnowocześniejszych rumuńskich fabryk, korzystająca przez prawie 10 lat z brytyjskiej technologii i doświadczeń. Zakład zamknięto w latach 90., kiedy przestano używać systemów irygacyjnych.

Ion Giugal pracował tam jako spawacz od 1972 r., również po rewolucji w 1989 r. Nadmiar lub złom metalu lub kauczuku z produkcji rur sprzedano pracownikom, a niektóre przedmioty wykonane z tych materiałów nadal znajdują się w stanie pracy na jego dziedzińcu.

„Zero odpadów” i „mniej odpadów” to niezwykle ważne pojęcia w czasach kryzysu środowiskowego. Jak się okazało, wiele lat temu społeczeństwa już w dużej mierze funkcjonowały w sposób zrównoważony, nie generując ogromnych ilości odpadów, a zamiast produkować nowe przedmioty, naprawiły, skodyfikowały i wyrównywały stare przedmioty, minimalizując potrzebę produkcji nowych. Odpady tekstylne to ogromny problem dla naszej planety. Liczba produkowanych ubrań, które nigdy nie zostaną założone jest ogromna. Warto czasami spojrzeć w przeszłość i zainspirować się tym jak kiedyś ceniono pojedyncze produkty, jak o nie dbano i powtórnie wykorzystywano.

Muzeum pozyskuje, gromadzi i konserwuje. Ochrona ta odbywa się głównie potajemnie, ale ma kluczowe znaczenie, jeżeli przedmioty mają być przekazywane przyszłym pokoleniom oraz badane i prezentowane w przyszłości. „Konserwacja zapobiegawcza” oznacza zaprojektowanie przestrzeni wystawienniczej w taki sposób, aby przede wszystkim zapobiec uszkodzeniom. W końcu lepiej zapobiegać, niż leczyć. Zwalczanie przyczyn powstawania uszkodzeń eksponatów, a nie tylko ich naprawianie, chroni je i kolekcję, a zatem jest pod każdym względem zrównoważone. Ochrona przed uszkodzeniami oznacza również mniejsze zużycie zasobów i wytwarzanie mniejszej ilości odpadów w dłuższej perspektywie.

Niniejszy reportaż filmowy składa się z wywiadu z międzygminnym przedsiębiorstwem Intradel, które zbiera odpady komunalne i gospodaruje nimi w 72 z 84 gmin w prowincji Liège w Belgii. Kierownik Jean-Jacques De Paoli opisuje, w jaki sposób misja firmy Intradel rozwijała się od momentu jej powstania w 1979 r. Obecnie międzygminne przedsiębiorstwo dąży do celu „zero waste”, podejmując szereg działań z myślą o zmniejszeniu ilości odpadów przypadających na mieszkańca prowincji Liège. Wywiad został przeprowadzony przez Dział Badań Muzeum Życia Walońskiego w ramach wystawy czasowej „Ordures — L’expo qui fait le tri”.

Są „grzebiącymi w śmieciach” detektywami, jak nazwał ich kiedyś jeden z dziennikarzy: szukają wskazówek, aby zidentyfikować osoby, które nie respektują zasad segregowania odpadów. Benoit Vandevelde wyjaśnia, jak wygląda praca kontrolera odpadów.

Na filmie widać, że ci, którzy zajmują się segregacją odpadów w terenie, poznają miasto i jego mieszkańców od podszewki, a jednocześnie zdobywają wiedzę o całym społeczeństwie: dzięki śmieciom stają się ekspertami od ludzkich zachowań.

Jeśli nasze nawyki konsumpcyjne – takie jak dieta, higiena i produkty stosowane w ochronie zdrowia – mogą powiedzieć coś o tym, jak żyjemy..., to nie jesteśmy coś, co się dzieje?

W ramach specjalnej wystawy „Expiration date” („Termin ważności”) zrodziła się ważna inicjatywa: dzielenie się żywnością.

Dzielenie się żywnością to oparta na społeczności, zrównoważona i oparta na szacunku praktyka, która oszczędza cenne artykuły żywnościowe z bloku!

W inicjatywie tej wzywa się do położenia kresu kulturze jednorazówek i zbędnym opakowaniom, a także do dobrego wykorzystania nadmiaru żywności.

Jest to wywiad z ambasadorką Sabine Meunier w La Louvière w Belgii. Rozmawia o swojej podróży do zera odpadów, z jej początkowych początków i wczesnych błędów oraz o tym, jak z rodziną radzi sobie ten nowy styl życia. Wywiad został przeprowadzony przez Dział Badań Muzeum Życia Walońskiego w ramach wystawy czasowej „Ordures — L’expo qui fait le tri”.

Co tak naprawdę wiemy o odpadach, które pojawiły się wraz z masowym rozprzestrzenianiem się jednorazowych produktów menstruacyjnych od lat 50. ubiegłego wieku? Siedem wywiadów z tej serii dostarcza bardzo odmiennych spojrzeń na kwestię odpadów menstruacyjnych. W tym odcinku pytamy Larissę Copello z organizacji pozarządowej „Zero Waste Europe”, jakie są główne problemy związane z jednorazowymi produktami menstruacyjnymi i jak można je rozwiązać. Opowiada nam ona o podstawach swojej pracy i „Krwawym Manifeście”. Ponadto stawia pytanie: co by się zmieniło, gdyby mężczyźni mogli miesiączkować?