Po kolonializmie?

Unikalne dzieła sztuki, obiekty historyczne i osobiste historie towarzyszą odwiedzającym w tym bardzo potrzebnym europejskim zestawieniu z kolonializmem. Wejście jest bezpłatne. Rezerwacja nie jest wymagana dla grup 10 lub mniej.

Odkryj ofertę wycieczek z przewodnikiem dla publiczności ogólnej i międzypokoleniowej, a także "art & resistance" i wycieczki do szkół średnich. Nie dasz rady? Podczas całej wystawy mamy program wydarzeń.

Publikacja wystawy jest dostępna do kupienia w sklepie muzealnym i w internecie.

to be updated — ©Alexis Peskine. Zdjęcie dzięki uprzejmości artysty i October Gallery, Londyn.

Historia Europy nie ogranicza się do granic Europy ... kwestia Europy jest kwestią światową

Wewnątrz wystawy

8

Historie osobiste

Zbadanie, w jaki sposób kolonializm ukształtował indywidualne życie

195

Przedmioty i dokumenty historyczne

od VII wieku do dziś

25

Dzieła sztuki współczesnej

przez artystów zajmujących się tematem dekolonizacji

4

Języki

angielski, niderlandzki, niemiecki, francuski

Wprowadzenie

Po II wojnie światowej władza kolonialna zdawała się rozpadać. Od 1945 roku do końca XX wieku ponad 80 kolonii pokonało europejskie rządy i ogłosiło niepodległość. Po dziesięcioleciach, a nawet wiekach oporu wobec brutalnego ucisku, ich zwycięstwa zdawały się oznaczać decydujące zerwanie z przeszłością. Ale pozory mogą być mylące.

W jaki sposób kolonialna macierz władzy – idee, wydarzenia, nierówności i niesprawiedliwości zrodzone z kolonializmu – nadal kształtowała współczesny świat?

Sekcje wystawiennicze

Wystawa składa się z czterech części:

Strukturalne podstawy europejskiego kolonializmu

i jego długiej historii od 1400 do 1945 roku

Jakie są cechy strukturalne kolonializmu? Chociaż każdy przypadek kolonizacji europejskiej ma swoją historię, wszystkie one mają wspólne cechy. Świadomość systemowych cech kolonializmu pozwala rozpoznać je w dzisiejszych czasach.

Botanist Kid (Boy), 2024, CBE RA Yinka Shonibare (ur. 1962).
Nabyte w 2024 r. UE, PE, Dom Historii Europejskiej, Bruksela.
© Yinka Shonibare CBE RA
Koniec Imperium?

pyta, w jaki sposób Europejczycy zachowali swoją władzę, gdy ich imperia upadły

W 1945 roku, po II wojnie światowej, Europa popadła w ruinę, a jej potęga rozpadała się. Z pewnością, po walce o przezwyciężenie nazizmu i faszyzmu, narody sprzymierzone ledwo mogły bronić kolonializmu? Dla ludów skolonizowanych wydawało się, że radykalna zmiana jest teraz możliwa.

Sukienka kolonialna, 2008, Susan Stockwell (ur. 1962).
Nabyte w 2019 r. UE, PE, Dom Historii Europejskiej, Bruksela.
© Susan Stockwell
Między niezależnością a prawdziwą wolnością

Od końca lat 50. dekolonizacja nabrała tempa

Tylko w 1960 roku 17 afrykańskich kolonii uzyskało niepodległość. Były to wyjątkowe chwile triumfu, nadziei i dumy. Jednak euforia, którą odczuwało wielu ludzi, była krótkotrwała.

Luzia Inglês Van-Dúnem (członek Ruchu Wyzwolenia Angoli), 1968.
© Augusta Conchiglia 1968
Co teraz?

Aby zmierzyć się z kolonialną przeszłością Europy, trzeba dziś wszędzie dostrzec jej ślady.

Gdziekolwiek jest niesprawiedliwość, tam jest opór. W Europie i poza nią niezliczona liczba ludzi jest zaangażowana w zmiany: artyści, aktywiści, badacze, edukatorzy, organizatorzy i zwykli obywatele, biorący odpowiedzialność w swoich społecznościach. Zachęcają nas do przemyślenia, co to znaczy być Europejczykiem, do uczciwego spojrzenia na miejsce Europy w świecie oraz do wyobrażenia sobie nowych sposobów bycia i życia ze sobą.

Baga Nimba (Złoto), 2019, Niyi Olagunju (ur. 1981).
Nabyte w 2020 r. UE, PE, Dom Historii Europejskiej, Bruksela.
© Niyi Olagunju

Dlaczego ta wystawa?

Otwarty w 2017 r. Dom Historii Europejskiej ma misję i obowiązek zbadania historii Europy. Nasze obecne pokazy nie mówią wystarczająco dużo o trwających skutkach kolonializmu. Zaniedbują głosy tych, którzy cierpieli i opierali się przemocy kolonialnej.

Ta wystawa jest początkiem podróży naszego zespołu, aby zaradzić temu niedociągnięciu. Wystawa będzie katalizatorem rewizji naszych ekspozycji w pozostałej części muzeum.

Zespół projektowy

Główny kurator i kierownik projektu: Kieran Burns

Kuratorzy: Ayoko Mensah, Simina Badica i Joanna Urbanek

Asystent kuratora: Elena Garcia Caffarena, Laura Coccia

Kurator historii osobistych: Daphné Budasz

Kurator Stażyści: Helja Asadi-Gholami, Adrià Enríquez Álvaro, Hannah Savage, Emily Shoebridge Martín

Kierownik produkcji: Philippe Peyredieu du Charlat

Uczenie się i działania informacyjne: Mackda Ghebremariam Tesfau, Paul Grabenberger

Kolekcje - Konserwator: Vasileios Galanakos, Anke van Achter

Kolekcje - Asystent pożyczkowy: Karolina Milkowska

Kolekcje - Rejestrator: Władimir Cajkovac

Publikacja: Stéphanie Gonçalves i Christine Dupont

Komunikacja i partnerstwa: Ana Salvador, Nicolas Withof

Obiekty, usługi dla odwiedzających i IT: Vito Maltańczyk, Carlos Ibañez Fandos

Finanse: Jasna Burn, Korana Matetić

Aby stworzyć tę wystawę, współpracowaliśmy z panelem historyków, badaczy, aktywistów, liderów społeczności i innych ekspertów, a także z ludźmi, którzy podzielili się swoimi osobistymi doświadczeniami kolonializmu i sposobami, w jakie na niego zareagowali.

Osobiste głosy na wystawie

W sumie osiem osobistych historii prezentowanych jest z materiałami audiowizualnymi i przedmiotami pokrewnymi. Ucieleśniają one różne spojrzenia na historię kolonialną, jej złożoność i pojawiające się rozbieżności.

Zobacz całą galerię Pokaż mniej Zobacz całą galerię

Uazuvara Ewald Kapombo Katjivena: Lekcje ludzkości od ocalałego z ludobójstwa.

Sabrina Tirvengadum: Odzyskiwanie tożsamości za pomocą archiwów i sztucznej inteligencji.

Yves Abibou: Walka o uznanie masakry.

Leah Latumaerissa: Złamana obietnica holenderskiego rządu.

Zohra Opoku: Ponowne łączenie rodziny poprzez sztukę

Ilda Vaz: Muzyka staje się narzędziem uzdrawiania i oporu.

Rahel Sereke: Walka o prawa i rasizm strukturalny.

Jacqui Goegebeur: Kolonialne zniszczenia dzieciństwa i rodzin.

Akademicka Grupa Doradcza i Krytyczni Przyjaciele

Centralnym elementem rozwoju wystawy czasowej są zasady niezależności akademickiej i zaangażowania w wiedzę fachową. W tym celu Dom Historii Europejskiej wprowadził dwupoziomowe ramy doradztwa i przeglądu, składające się ze specjalnej grupy roboczej Komitetu Akademickiego Domu Historii Europejskiej, zwanej „grupą doradczą”, oraz panelu „Przyjaciół Krytycznych”, złożonego z ośmiu wybitnych naukowców i działaczy z całej Europy.

Grupa doradcza

Prof. dr Sharon MacDonald – przewodnicząca grupy doradczej
Dr Olivette Otele – historyk i wybitny profesor naukowy, School of Oriental and African Studies, Londyn
prof. dr Paul Basu – Szkoła Antropologii i Etnografii Muzeów, Uniwersytet Oksfordzki
Dr Gurminder K. Bhambra – profesor studiów postkolonialnych i dekolonialnych, Uniwersytet w Sussex
prof. dr Luisa Passerini – profesor historii w Europejskim Instytucie Uniwersyteckim we Florencji
Prof. dr Wolfgang Schmale – emerytowany profesor historii nowoczesnej i współczesnej, Uniwersytet Wiedeński

Krytyczni przyjaciele

prof. Peo Hansen – Uniwersytet w Linköping
Dr Michael McEachrane – członek Stałego Forum Narodów Zjednoczonych ds. Osób Pochodzenia Afrykańskiego i starszy pracownik naukowy w Centrum Czarnych Studiów Europejskich i Atlantyku na Uniwersytecie Carnegie Mellon
Prof. Cristina Roldão – Instytut Uniwersytecki w Lizbonie
dr Margaret Ohia Nowak – Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
Mitchel Esajas — Czarne archiwa w Amsterdamie
Profesor Valerie Rosoux – UCLouvain, Belgia
Ines Mwe-di Melia – Mémoires Coloniales, Belgia
Mame-Fatou Niang – Uniwersytet Carnegie Mellon

Publiczny krąg programowy

Publiczny krąg programowy (PPC) jest wspólnym organem doradczym i decyzyjnym utworzonym w celu współtworzenia publicznego programu tej wystawy w Domu Historii Europejskiej.

Dowiedz się więcej o programie publicznym wokół tej wystawy.

Wystawa wykorzystuje obrazy i obiekty z zewnętrznych archiwów i zbiorów. Chociaż dołożyliśmy wszelkich starań, aby zapewnić odpowiednie zapisanie wszystkich praw do wizerunku, prosimy o kontakt z Domem Historii Europejskiej w przypadku niezbędnych zmian w zapisach.