Zastrzeżenie prawne
Strona została przetłumaczona maszynowo przez serwis eTranslation Komisji Europejskiej w celu ułatwienia użytkownikowi zrozumienia treści tekstu w języku obcym. Proszę zapoznać się z warunkami korzystania z serwisu.
Gromadzimy, badamy i prezentujemy różne wspomnienia, doświadczenia i interpretacje historii Europy, pogłębiając wiedzę i poszerzając horyzonty, zachęcając do krytycznej refleksji i do wzbudzenia w sobie empatii potrzebnych do ujrzenia wydarzeń historycznych z innego punktu widzenia. Podpierając się niezależnością akademicką, chcemy pomagać w budowaniu lepiej zorientowanego społeczeństwa, świadomego wpływu historii Europy na współczesność i silniejszego dzięki wzajemnemu zrozumieniu, niezbędnemu do kształtowania wspólnej przyszłości.
Dom Historii Europejskiej został pierwotnie zaproponowany w 2007 r. przez ówczesnego przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Hansa-Gerta Pötteringa. Uzasadnienie projektu było jasne: pokolenie ludzi, które doświadczyły tragedii XX wieku i później budowało Unię Europejską, zniknęło. Osiągnięcia integracji europejskiej są coraz częściej kwestionowane, a historia integracji europejskiej nie została jeszcze wyjaśniona w żadnym muzeum.
W związku z tym muzeum miało być miejscem, w którym „pomysł europejski” rozwija się, a także w celu lepszego zrozumienia historii Europy w całej jej złożoności, zachęcania do wymiany pomysłów i kwestionowania założeń. Wystawy ukazują wspólne wartości zjednoczenia Europy: godność ludzka, wolność, demokracja, praworządność. Innymi słowy, pokazałby, co Europejczycy mogą osiągnąć, pracując razem, przezwyciężając wstrząsy społeczne, gospodarcze i polityczne na drodze do pokojowego współistnienia.
Aby to osiągnąć, w 2011 r. utworzono multidyscyplinarny zespół kuratorów, wychowawców i muzeologów, wraz z dwoma organami konsultacyjnymi – Komitetem Akademickim i Radą Nadzorczą – przy wsparciu finansowym ze strony Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej. Zamysłem zespołu było pokazanie wydarzeń w Europie za pomocą paneuropejskiego soczewki, przyjmując „widok helikoptera” kontynentu, a nie sumę historii narodowych. Treść została wybrana wyłącznie na podstawie procesów, które pierwotnie miały charakter europejski, zostały rozpowszechnione w kilku krajach europejskich i są nadal aktualne. Co istotne, zespół miał przyjąć bezstronny, niezależny akademicyjnie ogląd historii Europy, wykorzystując różne źródła, głosy i narracje, oraz zadbać o to, by muzeum było doświadczone w 24 językach europejskich – bez małego pióra! Wybranym miejscem była dawna klinika stomatologiczna dla dzieci w Brukseli (Belgia), budynek sfinansowany po raz pierwszy przez wynalazcę kamery Kodak i filantropistę George’a Eastmana.
Stała wystawa rozpoczęła się od początków i formacji kontynentu, przechodząc do przemian politycznych i gospodarczych w XIX wieku, bólu wojen światowych, a następnie procesu odbudowy i integracji z ubiegłego półwiecza. Ideą „pamięci” jest wystawa: jakie doświadczenia historyczne wiążą poszczególne narody w historii Europy? Czy ludzie powinni pamiętać o tragicznych wydarzeniach, aby uniknąć powtórzeń, czy też muszą zapomnieć, aby móc żyć? Zakładano, że wspólne wydarzenia historyczne często prowadziły do różnych doświadczeń i różnych sposobów pamięci o tym samym procesie historycznym.
Wystawa stała zrealizowała ponad 1500 eksponatów, dokumentów i materiałów audiowizualnych z ponad 300 muzeów i zbiorów z całej Europy i świata. Każdy z tych przedmiotów jest dziełem historii europejskiej, odłamem lub symbolem naszej zbiorowej pamięci o kompromisie wielu Europejczyków przed nami. Te artefakty i ich wady pozwalają nam zastanowić się nad tym, kim jesteśmy dziś.
Dom Historii Europejskiej znajduje się w budynku Eastman, Park Leopold, w centrum dzielnicy europejskiej w Brukseli. Park 25 acre został otwarty dla publiczności w 1880 r. z powodu byłego Królewskiego Ogrodu Zoologicznego.
Budynek im. Eastmana, sfinansowany w 1931 r. z dotacji amerykańskiego przedsiębiorcy i filantropa George’a Eastmana – wynalazcy aparatu fotograficznego Kodak, mieścił klinikę dentystyczną dla ubogich dzieci. Budowa przebiegała w latach 1934–1935 pod kierunkiem szwajcarskiego architekta Michela Polaka. Budynek został obecnie nabyty przez Parlament Europejski w 2008 r. w drodze długoterminowej umowy najmu na okres 99 lat.
Poczekalnia, która znajdowała się w oryginalnym budynku im. Eastmana, była zaprojektowana z myślą o młodych pacjentach, dlatego udekorowano ją kolorowymi malowidłami przedstawiającymi zwierzęta z bajek francuskiego pisarza Jeana de La Fontaine’a. Obrazy zostały odtworzone w sposób niechciany podczas procesu renowacji i są widoczne dla wszystkich odwiedzających.
Nadzorem nad projektem zajmuje się Rada Nadzorcza, a funkcje doradcze pełni Komitet Naukowy. Na czele muzeum stoi dyrektor Muzeum Constanze Itzel.
Rada Nadzorcza: Nadzoruje i podejmuje decyzje w podstawowych sprawach związanych z muzeum. Przewodniczy jej były przewodniczący Parlamentu Europejskiego dr Hans-Gert Pöttering.
Komitet Akademicki: Pod przewodnictwem historyka prof. Olivera Rathkolba, w skład którego wchodzą profesorowie uniwersytecki i eksperci z muzeów uznanych na arenie międzynarodowej, doradza akademickim zespołowi projektowemu Domu Historii Europejskiej we wszystkich kwestiach historycznych i muzeologicznych.
